Performatywne oprowadzanie Alicji Czyczel po wystawie „St Ives i gdzie indziej”

Oprowadzanie będzie okazją do zapoznania się z narzędziami choreografii eksperymentalnej oraz do doświadczenia ich na własnym ciele. Czyczel w swoich choreografiach i pracach artystycznych zgłębia zestrajanie się człowieka z krajobrazem, zjawiskami atmosferycznymi i przyrodą. Artystka poszukuje takich form bycia w ciele, słuchania i odczuwania, które umożliwiają budowanie relacji międzygatunkowych oraz doświadczanie ich transformacyjnego potencjału.

Alicja Czyczel (ona/jej) jest artystką poruszająca się pomiędzy choreografią i działaniami postartystycznymi skupionymi na budowaniu relacji i wzmacnianiu społeczności. Ukończyła studia magisterskie na kierunku choreografia w ICI-CCN Montpellier oraz studia magisterskie na kierunku kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Jest absolwentką Kursu Choreografii Eksperymentalnej w warszawskim Centrum w Ruchu oraz studiów podyplomowych „Praktyki kolektywne” w Królewskim Instytucie Sztuki w Sztokholmie. Tworzy niehierarchiczne formy gromadzenia się i współodczuwania, w których ciało jest miejscem stawiania oporu i transformacji. Jest członkinią feministyczno-queerowych społeczności, grup i kolektywów: Przestrzeni Wspólnej i grupy SQUIR. Jest zaangażowana w budowanie bezpieczniejszych przestrzeni opartych na współpracy, dzieleniu się zasobami i kulturze zgody („Wielka Księga Scorów” na Jasnej 10). Jest autorką choreografii scenicznej "LAGMA” prezentowanej m.in. w finale Polskiej Platformie Tańca 2024 (autorstwo zbiorowe z Daną Chmielewską, Aleksandrą Gryką i Martą Szypulską), instalacji dźwiękowych, improwizowanych choreografii, koncertów site-specific ("Toń") oraz spacerów. Od 2018 współpracuje z Działem Edukacji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie m.in. przy projekcie "Formy Podstawowe" - wystawie sztuki w środowisku szkolnym (MSN i Fundacja EFC). Występowała w spektaklach i performansach Daniela Kotowskiego, Ani Nowak, Joanny Piotrowskiej i Vincenta Duponta. Jako choreografka w teatrze dramatycznym współtworzyła “Trąbkę do słuchania” w reż. Weroniki Szczawińskiej i “Antygonę w Molenbeek” w reż. Anny Smolar. Pracowała jako konsultantka dramaturgiczna nad choreografią “Rzeźbiary” Weroniki Pelczyńskiej i Magdy Fejdasz. Jest autorką "Manifestu ekologizacji niezależnej choreografii i sztuk performatywnych", który ukazał się w Dialogu Puzyny. Jej prace pokazywane były m.in. na Polskiej Platformie Tańca, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Zachęcie - Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Narodowym w Warszawie, Instytucie Kultury Miejskiej w Gdańsku, Festiwalu Narracje w Gdańsku, Festiwalu Konteksty w Sokołowsku, 66P Subiektywnej Instytucji Kultury we Wrocławiu, Galerii Bielskiej BWA, Centum Choreografii SE.S.TA i Festiwalu Bazaar w Czechach, Aomori Contemporary Art Center w Japonii, 14. Gwangju Biennale w Korei Południowej, na 3. Biennale w Tajlandii.