Eisenstein o surowym stanie sztuki - wykład Tomasza Majewskiego

INFO

Miejsce

ms2, Ogrodowa 19, sala audiowizualna

Czas

20 czerwca 2018, środa, 18.00

Wydarzenie towarzyszące zapowiada wystawę Zmiennokształtność. Eisenstein jako metoda

W 2018 roku przypada 120. rocznica urodzin i 70. rocznica śmierci Sergieja Eisensteina. Jednym z celów wykładu będzie pokazanie, że w ostatniej dekadzie na świecie doszło nie tylko do ożywienia zainteresowania jego mniej znanymi pracami (np. rysunkami meksykańskimi), ale dokonała się też ważna zmiana w sposobie interpretacji dorobku tego artysty, który postrzegany jest dzisiaj jako twórca multimedialny i oryginalny filozof kultury. 

Jak zobaczymy, nicią przewodnią finalnego projektu teoretyczno-estetycznego Eisensteina jest AMORFICZNOŚĆ, pojmowana jako podstawowe stadium tzw. „dialektyki tworzenia”, będącej z kolei daleko idącym przekształceniem dialektycznego sposobu myślenia w tradycji marksowsko-heglowskiej. Kategoria ta antycypowana jest już w jego cyklu rysunków meksykańskich. Kolejnym analizowanym słowem-kluczem w zapiskach autora Pancernika Potiomkina będzie PLAZMATYCZNOŚĆ – rozumiana jako ambiwalencja oraz bezforemność materii ożywionej (i zarazem stadium biologicznej metamorfozy, otwierającej pole do zajścia tzw. „mutacji gatunkowej”). W nawiązującym do psychoanalizy opisie procesu twórczego pojawiającym się u Eisensteina synonimem tych pojęć jest również „biseksualność” jako „fizjologiczny warunek wstępny dialektyki tworzenia”, który poprzedza jeszcze polaryzację na formy „męskie” i „żeńskie”. Analizując tę kwestię przywołamy m.in. odnoszący się do tej problematyki list Eisensteina z 23 maja 1931 roku, napisany do berlińskiego seksuologa Magnusa Hirschfelda z pytaniem o „zagadkę seksualności Hegla” (jako twórcy filozoficznej dialektyki). Zagadnienia takie jak charakter symbiotyczno-biomorficznej dynamiki przekształceń organizmów żywych, jej artystyczne reprezentacje oraz dialektyczny „ruch pojęć” – były przedmiotem zaawansowanej pracy Eisensteina w jego nieukończonym opus magnum, określanym jako „Metoda”, które poświęcił antropologicznemu ujęciu ludzkiej zdolności kreacji.

Tomasz Majewski – kulturoznawca i filmoznawca, związany z Katedrą Antropologii Literatury i Badań Kulturowych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykłada historię filmu animowanego w Szkole Filmowej w Łodzi oraz historię kultury na Uniwersytecie Łódzkim. Autor książki Dialektyczne feerie. Szkoła frankfurcka i kultura popularna (2011). Redaktor tomów Rekonfiguracje modernizmu. Nowoczesność i kultura popularna (2009), Pamięć Shoah (2009) i Memory of the Shoah. Cultural Representations and Commemorative Pratices (2010). Publikował w „Kwartalniku filmowym", „Kulturze współczesnej", „Dialogu", „Tekstach Drugich".

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.