Przejdź do sekcji:
Logo Logo

Post-Industralia: Kiedy przemysł był kobietą

INFO

Miejsce

ms², Ogrodowa 19, sala audiowizualna

Czas

4 grudnia 2019, godz. 18:00

Prezentacja projektów artystycznych i dyskusja

Wydarzenie z cyklu „Post-Industralia – transformacje”

Ponad milion – tyle  kobiet w ramach planu sześcioletniego w PRL zaczęło wykonywać zawody związane z przemysłem. Kobiety wypełniały całe wielkie oddziały produkcji fabryk Łodzi, Zambrowa, Warszawy, Zawiercia, Bielska-Białej i dziesiątek innych miejscowości. Tekstylia, odzież, produkcja spożywcza czy kosmetyczna były niemal całkowicie sfeminizowane. Projekty artystyczne, które zostaną zaprezentowane na spotkaniu skupiają się na społecznościach tych sektorów przemysłu.

Podczas spotkania w ms² można będzie zobaczyć prezentację trzech projektów, które opowiadają historię kobiet-robotnic: „Opowieści z miasta włókniarek”, „Krem i czekolada”, „Zambrów. Miasto Kobiet”, i posłuchać, jak rozmawiają o nich kobiety: Iza Alwingier, Joanna Kocemba, Justyna Orłowska, Marta Jalowska, Dorota Glac, Magdalena Staroszczyk. Spotkanie moderować będzie Marta Madejska.

Wystawa „Opowieści z miasta włókniarek” w Centralnym Muzeum Włókiennictwa (2017) była zwieńczeniem kilkumiesięcznego zbierania historii mówionych i współpracy z byłymi łódzkimi włókniarkami i włókniarzami. Łódź – jej charakter i tożsamość – ukazana została z osobistej perspektywy osób zatrudnionych w przemyśle włókienniczym, bezpośrednio doświadczających jego pomyślności i upadku. Podczas dziesięciu spotkań warsztatowych (z których osiem odbyło się z Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, a dwa w Muzeum Fabryki) grupa robocza wspólnie tworzyła prace, wykorzystując wspomnienia, refleksje, przyniesione zdjęcia oraz inne pamiątki. Stały się one przedłużeniem zebranych opowieści.

„Krem i czekolada” (2018) to wystawa skupiona wokół wspomnień pracownic warszawskich fabryk Wedla i Polleny-Uroda z lat powojennych, której pomysłodawczyniami była Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ. Jej przestrzeń tworzyły słowa wypowiadane przez bohaterki oraz figury–pomniki. Jak spędzały wolny czas? Czy lubiły swoją pracę? Jak wspominają pracownicze wakacje i czy lata spędzone w Pollenie-Urodzie i Wedlu były latami szczęśliwymi? To pracy ich rąk zawdzięczamy słynne wedlowskie torciki, do tej pory ręcznie dekorowane, mydła Biały Jeleń czy kultowy szampon chmielowy. Wystawa obecna była w Muzeum Warszawskiej Pragi i przestrzeni Rynku Różyckiego.

Z kolei „Zambrów. Miasto Kobiet” to filmowy portret miasta oficerów zmienionego w miasto włókniarek, w którym autorka, Justyna Orłowska, jako punkt wyjściowy wykorzystuje film dokumentalny Heleny Amiradżibi-Stawińskiej z 1962 roku.

Joanna Kocemba-Żebrowska – kulturoznawczyni i teatrolożka, absolwentka Uniwersytetu Łódzkiego, doktorantka w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, przygotowuje doktorat poświęcony teatrowi partycypacyjnemu, pracuje w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk, jest członkinią zespołu badawczego „Teatr Węgajty. 35 lat teatru antropologicznego i poszukiwań społeczno-kulturowych", należy do Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych, jest organizatorką działań artystyczno-społecznych, którym przygląda się również badawczo.

Justyna Orłowska – polska artystka wizualna, w 2014 roku ukończyła gdańską Akademię Sztuk Pięknych na kierunku Intermedia. Realizuje projekty multimedialne, w których remiksuje różne media: fotografię, video, bioart, performance i ilustrację. Interesują ją działania zarówno post konceptualne, jak i sztuka zaangażowana. Uwielbia łączyć świat analogowy z cyfrowym. W latach 2013-2015 związana z grupami artystycznymi ARTsight i aTelier w Gdańsku. Od 2014 prowadzi kolektyw „Skręć w Kulturę” w Warszawie.

Magdalena Staroszczyk – badaczka i art-aktywistka, doktorkantka w Instytucie Kultury Polskiej UW. Członkini kolektywu Czarne Szmaty / #czsz. Interesują ją historie oddolne, perspektywa kobiet i mniejszości, a także działania ze społecznością lokalną. Przez ostatni rok uczestniczyła w projekcie badawczym CRUSEV. Współtworzyła m.in. wystawy Krem i czekolada. Wokół wspomnień pracownic Polleny i Wedla (Muzeum Pragi, 2018) i eksperymentalną Salę jednego eksponatu (Muzeum Woli, 2014–2015), a także programy Lokalna pamięć filmowa i Home Movie Day Warszawa.

Dorota Glac – aktorka, performerka, wokalistka, instruktorka teatralna (praca z młodzieżą i dziećmi). Współzałożycielka i Prezes Zarządu Stowarzyszenia Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ. Związana z Grupą od początku swojej pracy twórczej. Współzałożycielka i Członkini Zarządu Stowarzyszenia na rzecz Kultury Niepodległej. Absolwentka grafiki ASP w Łodzi (2006). W swojej pracy zajmuje się głównie tematyką feministyczną, genderową. Pracuje z głosem, zrealizowała do tej pory 8 słuchowisk głównie we współpracy z Teatrem Polskiego Radia i 2 koncerty muzyczny z Basią Wiśniewską i Wojtkiem Blecharzem w DK KADR oraz współtworzyła projekt muzyczny TERAZ POLIŻ BAND.

Marta Jalowska - aktorka, performerka, aktywistka, feministka, absolwentka kulturoznawstwa IKP UW. Współzałożycielka i członkini feministycznej grupy TERAZ POLIŻ i TERAZ POLIŻ BAND. Współtwórczyni i współkuratorka m.in.: projektu badawczo-popularyzatorskiego „dziwy polskie", dwóch edycji "cór warszawskich", wystaw „Krem i czekolada” i „Świat poszedł do przodu a nóżki zostały na swoim miejscu". Kuratorka wystawy Sebastiana Winklera „Babcia Tina” i autorka pracy „Interwał Pokoju”. Współzałożycielka i członkini kolektywu Czarne Szmaty (#czsz), z którym redefiniuje przestrzeń publiczną i queeruje narodową symbolikę.


Cykl „Post-Industralia – transformacje” to interdyscyplinarne, comiesięczne  spotkania poświęcone przepracowaniu doświadczenia upadku dużych zakładów pracy w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych w różnych miejscach Polski. Przedstawimy projekty zajmujące się transformacją ustrojową i wspólnotami „osieroconymi” przez zlikwidowany przemysł i uprzemysłowione rolnictwo.

O ruinach napisano już sporo, jeszcze więcej pokazano. Porzucone maszyny i architektoniczne skorupy są czymś namacalnym i bardzo „atrakcyjnym” w oku kamer i aparatów. W oczach rozpadających się lokalnych społeczności, dla których obecne „ruiny” nie tak dawno stanowiły miejsce pracy i główny ośrodek życia – przeciwnie. Przemysł wiele im dawał, ale i dużo odbierał – przede wszystkim zdrowie i czyste środowisko wokół. Z chwilą wejścia nowych inwestorów i deweloperów ruiny znikają, znika kontrast poszukiwany przez obiektyw. Zostają tylko opowieści.

W cyklu „Post-Industralia” skupimy się na uspołecznionych projektach artystycznych i reporterskich ostatniej dekady portretujących ludzkie losy, zbierających historie mówione i włączających do współpracy dawnych robotników i robotnice nieistniejących już zakładów pracy. Spróbujemy zrozumieć, co się właściwie stało w Polsce po 1989 roku, nie tylko na poziomie politycznym i gospodarczym, ale i emocjonalnym. Spróbujemy zrozumieć, co nas ukształtowało i skąd sami przychodzimy – artystki, badacze, dziennikarki, dzieci PGR-ów, przemysłowych centrów i fabrycznych peryferii.

Bilety: 1 zł

WIĘCEJ INFO

Podziel się informacją

INFO

Miejsce

ms², Ogrodowa 19, sala audiowizualna

Czas

4 grudnia 2019, godz. 18:00

Podziel się informacją

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.