Przejdź do sekcji:
Logo Logo

Oprowadzanie otwierające "Sala Neoplastyczna. Kompozycja otwarta"

INFO

Miejsce

ms1, ul. Więckowskiego 36

Czas

26 kwietnia 2019, g.18.00

Jarosław Suchan, główny kurator projektu, oprowadzi po – otwieranej w tym dniu – nowej odsłonie wystawy „Sala Neoplastyczna. Kompozycja otwarta”. Ta największa z dotychczasowych rekompozycji Sali Neoplastycznej będzie też okazją do obejrzenia części dzieł, które ostatnio dołączyły do kolekcji ms.

Oprowadzanie otwierające wystawę mieści się w ramach wydarzenia "Muzeum Sztuki. Kompozycja otwarta".

Sala Neoplastyczna stanowiła niegdyś centrum wystawy kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi. W ostatnich latach stała się katalizatorem i punktem odniesienia dla działań współczesnych artystów. W dialog z nią, czy szerzej w dialog ze sztuką Strzemińskiego i Kobro, wchodzą prace Daniela Burena, Igora Krenza, Liama Gillicka, Moniki Sosnowskiej, RH Quaytman i Céline Condorelli. Rzeźby i instalacje pozostałych artystów eksponowane w ramach projektu, choć nie zostały zainspirowane Salą, rozwijają obecne w niej wątki związane z cielesnością i modernistycznymi ideologiami dotyczącymi kształtowania przestrzeni życiowej. Umieszczona we wnętrzu Sali praca Susan Hiller ukazuje, w jaki sposób wspólnotowe doświadczenie muzyczne może być podstawą „rytmów czasoprzestrzennych”, wpisujących ciało w nowe społeczne i polityczne rytuały. Inne aspekty obecności ciała ludzkiego w zideologizowanej przestrzeni ujawniają się i zostają rozwinięte w pracach Magdaleny Abakanowicz, Aliny Szapocznikow, Kitty Kraus, Oskara Dawickiego, Romana Stańczaka oraz Kojiego Kamojiego. Wszystkie tworzą katalog relacji zachodzących między topografią i ciałem oraz związanych z nimi doświadczeń obecności, braku, wypełnienia i przemieszczenia.
Wystawa zapowiada również retrospektywną prezentację RH Quaytman.

Premiera projektu „Kompozycja otwarta” odbyła się w 2010 roku. Jako pierwsi do wejścia w dialog z Salą Neoplastyczną zaproszeni zostali Daniel Buren, Magdalena Fernandez, Igor Krenz, Grzegorz Sztwiertnia, Jarosław Fliciński, Elżbieta Jabłońska, Julita Wójcik, Monika Sosnowska, Nairy Baghramian, Magdalena Fernandez Arriaga i Grupa Twożywo. W trakcie ostatniej znaczącej rekonstrukcji w 2013 ekspozycję uzupełniła instalacja Moniki Sosnowskiej, będąca powtórzeniem drzwi z fabryki w Ursusie, których geometryczna struktura, nawiązująca do racjonalnych form konstruktywistycznej awangardy, poddana została radykalnemu przekształceniu. Nairy Baghramian przygotowała projekt nawiązujący do założeń obecnych zwłaszcza w twórczości Katarzyny Kobro, czyli uznania ludzkiego ciała za punkt odniesienia do wszelkich działań w przestrzeni. Liam Gillick zaprezentował zaś pracę, która pokazuje, w jaki sposób szczytne ideały awangardy zostały przechwycone przez wielkie korporacje. W ostatniej wersji ekspozycji uzupełniały ją inspirowane twórczością Kobro i Strzemińskiego „Kompozycje przestrzenne” Celine Condorelli.

Historia Sali Neoplastycznej sięga 1946 roku. Muzeum Sztuki, dotąd mieszczące się w kilkunastu pokojach dawnego ratusza, pozyskało nową siedzibę – dziewiętnastowieczny pałac łódzkiego przemysłowca Maurycego Poznańskiego. Ówczesny dyrektor Muzeum, Marian Minich, zaprosił Władysława Strzemińskiego do współpracy przy aranżacji nowych sal ekspozycyjnych. Artyście powierzono zadanie zaprojektowania przestrzeni, w której miałaby znaleźć swoje miejsce kolekcja europejskiej awangardy, zgromadzona z jego inicjatywy w latach 30. XX wieku. Sala Neoplastyczna – bo tak ją nazwano – została otwarta dla publiczności wraz z całym Muzeum dwa lata później, od razu stając się wyjątkową muzealną atrakcją. Niestety nie na długo: w roku 1950 nawiązujące do neoplastycyzmu polichromie sali zamalowano, a eksponowane w niej dzieła, nieodpowiadające oficjalnej stylistyce socjalistycznego realizmu, złożono do magazynów. Salę zrekonstruowano dopiero w 1960 roku (dokonał tego uczeń Strzemińskiego, Bolesław Utkin). Od tego momentu przez niemal pół wieku stanowiła ona centralny punkt stałej ekspozycji łódzkiego Muzeum, będąc jednocześnie jednym z nielicznych przykładów sali ekspozycyjnej zaprojektowanej w oparciu o założenia awangardy.

Kontekst Sali Neoplastycznej uległ zmianie w 2008 roku, kiedy zbiory sztuki nowoczesnej i współczesnej przeniesiono do ms2, czyli dziewiętnastowiecznej tkalni przekształconej w przestrzenie wystawiennicze Muzeum Sztuki. Sala, po długich dyskusjach o przeniesieniu jej na ekspozycję Kolekcji Sztuki XX i XXI wieku, pozostała w budynku, dla którego zaprojektował ją Strzemiński. Tym samym przestała być centrum muzealnej kolekcji, a otworzyła się na dialog, jaki z dziełem tego czołowego animatora polskiej awangardy prowadzą artyści twórczo rozwijający i uwspółcześniający jego spuściznę. Pozwoliła też kierować naszą uwagę na te jej znaczenia, które wcześniej pozostawały ukryte.

Kuratorzy: Jarosław Suchan we współpracy z Danielem Muzyczukiem, Aleksandrą Jach i Marią Morzuch

 

WIĘCEJ INFO

Podziel się informacją

INFO

Miejsce

ms1, ul. Więckowskiego 36

Czas

26 kwietnia 2019, g.18.00

Podziel się informacją

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.