Stan życia. Polska sztuka współczesna w kontekście globalnym

National Art Museum of China, Pekin
11 maja – 24 czerwca 2015

Paweł Althamer, Ewa Axelrad, Mirosław Bałka, Wojciech Bąkowski, Michał Budny, Rafał Bujnowski, Olaf Brzeski, Marek Chlanda, Tomasz Ciecierski, Edward Dwurnik, Nicolas Grospierre, Aneta Grzeszykowska, Piotr Janas, Łukasz Jastrubczak, Adam Jastrzębski, Ewa Juszkiewicz, Agnieszka Kalinowska, Tadeusz Kantor, Leszek Knaflewski, Katarzyna Kobro, Tomasz Kozak, Katarzyna Kozyra, Zofia Kulik, Kamil Kuskowski, Norman Leto, Zbigniew Libera, Robert Maciejuk, Jan Manski, Angelika Markul, Anna Molska, Magdalena Moskwa, Jerzy Nowosielski, Roman Opałka, Ewa Partum, Włodzimierz Pawlak, Zbigniew Rogalski, Tadeusz Rolke, Zofia Rydet, Wilhelm Sasnal, Jan Simon, Aleksandra Ska, Łukasz Skąpski, Jan Smaga, Mikołaj Smoczyński, Magdalena Starska, Władysław Strzemiński, Alina Szapocznikow, Radek Szlaga, Leon Tarasewicz, Andrzej Wasilewski, Julita Wójcik, Andrzej Wróblewski, Monika Zawadzki, Jakub Julian Ziółkowski, Zorka Projekt

Wystawa przygotowywana przez Muzeum Sztuki w Łodzi, Culture.pl we współpracy z Ambasadą RP w Pekinie i National Art Museum of China

Wystawa „Stan życia” była próbą przekazania polskich przeżyć odbiorcom z innej kultury. Punktem wyjścia wystawy było założenie, że doświadczenie zaistniałe w ramach wspólnoty życia na określonym obszarze i w określonej kulturze, może być przekazane za pomocą języka sztuki i dzięki temu stać się dostępne dla tych, którzy w nim nie uczestniczyli.

Prezentacja polskiej sztuki w Chińskim Narodowym Muzeum Sztuki w Pekinie miała ukazywać złożony układ sił i napięć kształtujących rzeczywistość we współczesnej Polsce, podlegającej procesom modernizacji i globalizacji. Wystawa prowokowała pytanie o to, co polska artykulacja życia przez kulturę i sztukę może wnieść do sztuki globalnej ― stanowiącej rozwinięcie tradycji awangardowej, abstrakcyjnej i konceptualnej, a także do zglobalizowanej kultury.

Wystawa zaprezentowała ponad 60 prac artystów odnoszących się do aktualnej sytuacji w Polsce, których twórczość jednocześnie można uznać za przykład w pełni rozwiniętej sztuki globalnej. Właśnie dokonania artystów z pokoleń mających pełen dostęp do uczestnictwa w globalnej kulturze zostały zaprezentowane najszerzej.

Jednym z ważniejszych wątków wystawy była refleksja nad polskim krajobrazem, pejzażem urbanistycznym i strukturami społecznymi. Druga istotna kwestia to sposób kształtowania się podmiotowości w kulturze polskiej. Głównymi wątkami były tu: formowanie osobowości, relacje z innymi jednostkami, praca afektów i pamięci.

Na ekspozycji prezentowane były też – w odniesieniu do wymienionych wątków – wybrane dzieła z polskiej historii sztuki nowoczesnej, m.in. prace Władysława Strzemińskiego, Katarzyny Kobro, Andrzeja Wróblewskiego, Ewy Partum, Tadeusza Kantora czy Aliny Szapocznikow. One także zostały pokazane nie przez pryzmat historii, lecz ich aktualnego znaczenia.

Celem wystawy było wyciągniecie jak najdalej idących konsekwencji ze współpracy międzykulturowej, która pojawiła się wraz ze sztuką globalną. Tryb ten jest odmienny od kooperacji międzynarodowej, polegającej na wymianie idei czy dóbr przynależnych jednej kulturze na idee czy dobra wytworzone w innej, według hierarchii sformułowanej w polityczno-ekonomicznym centrum. W odniesieniu do tego rodzaju relacji wystawa prowokowała pytanie o współczesną formę polskości i możliwość jej globalizacji.

kurator: Jarosław Lubiak
koordynatorki: Sonia Nieśpiałowska-Owczarek, Monika Wesołowska 

Współorganizatorzy:

 

Współpraca:

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.