Finisaż wystawy & - ostatnie oprowadzanie kuratorskie i performance Re: Rosas!

INFO

Miejsce

ms1, ul. Więckowskiego 36, przestrzeń wystawy &

Czas

05.11.2017

5 listopada 2017, niedziela, godz. 17:00

Pierwsza niedziela listopada to ostatni dzień, w którym otwarta będzie wystawa &, zapraszająca widzów do wkroczenia w świat labiryntu, zbudowanego z déjà-vu, subtelnych podobieństw, nieoczywistych symetrii oraz niespodziewanych odkryć. Ekspozycja, prezentująca ponad 100 rysunków Wacława Szpakowskiego oraz szeroki wybór minimalistycznych prac Cécile Dupaquier, diagramy Suzanne Treister, prace wideo Anety Grzeszykowskiej, modele Anny Orlikowskiej, osobliwe wizje Henryka Morela czy sitodruki François Morelleta, gra z zasadą różnicy i powtórzenia, by w dziesięciu pomieszczeniach stworzyć estetyczną przestrzeń przypominającą labirynt. Po wystawie publiczność Muzeum Sztuki oprowadzi jej kurator - Thibaut de Ruyter.

Oprowadzanie po & zakończy efektowny performance, czyli „Re: Rosas!”. Ponad trzydzieści lat temu belgijska tancerka i choreografka tańca współczesnego Anne Teresa de Keersmaeker stworzyła choreografię dla jej żeńskiego zespołu tanecznego Rosas. Premierowe wykonanie, zatytułowane „Rosas danst Rosas”, miało miejsce 6 maja 1983 roku. Od tamtego czasu choreografia była powszechnie udostępniana i wykorzystywana przez tancerzy na całym świecie, w różnych odsłonach, składach i sceneriach.

Teraz nasza kolej.

Podczas trzydniowych warsztatów prowadzonych przez Izę Szostak ich uczestnicy i uczestniczki przygotują się do finałowej prezentacji, która zakończy finisaż wystawy &. Nagranie performansu z Muzeum Sztuki trafi następnie na stronę internetową „Re:Rosas!”, wzbogacając kolektywną kolekcję ---> LINK niemal czterystu powtórzeń i remiksów.

Wstęp na finisaż i performance jest bezpłatny.

Thibaut De Ruyter - francuski architekt, kurator i krytyk. Od 2001 roku mieszka i pracuje w Berlinie. Współpracował z takimi magazynami jak L'architecture d’aujourd’hui, Artpress, Il giornale dell'architettura, Particules, Fucking good art, Frieze d/e. Publikował teksty w katalogach i redagował dwa specjalne wydania Artpress, dotyczące Berlina oraz sztuki i prostytucji. Do wystaw, których był kuratorem należą m.i.n : „Investigating EVP” (Resonance fm, Londyn 2006), “Weniger Geld, mehr Liebe” (Tmp-deluxe, Berlin 2008), “The Last Ten Shots” (Bongout, Berlin 2008), “Wach sind nur die Geister” (HMKV, Dortmund 2009 & CSW Znaki Czasu, Toruń 2010), “Nam June Paik Award 2010” (Museum Kunstpalast, Düsseldorf 2010) & “Nam June Paik Award 2012” (Kunstmuseum, Bochum 2012), “Ghosts off the Shelf” (Kunstraum Kreuzberg/Bethanien - ctm-festival, Berlin 2012), “The Empty House” (Museum Angewandte Kunst, Frankfurt/Main 2013), “INDUSTRIAL (research)” (HMKV, Dortmund 2013), “BER-DTM-HNL...” (HMKV, Dortmund 2014), “Richard Meier - ein Stilraum” (Museum Angewandte Kunst, Frankfurt/Main 2015), “Artificial Intelligence (Digitale Demenz)” (Eigen+art lab, Berlin 2015) and “(Art) Upside Down» (Aluan, Almaty 2015). Jego najnowsze projekty to: “Die Grenze” (Granica) wystaw apodróżująca po Europie Wschodniej i Centralnej Azji, przygotowana dla Goethe Insitut (Mmoma, Moskwa 2017 - Artplay, Petersburg 2017 i Krasnoyarsk Museum Center, Krasnoyarsk 2017) a także “A song for Europe” (Piosenka dla Europy) - wystawa, która była prezentowana w V&A, Londyn 2017. Od 2007 roku Thibaut De Ruyter jest członkiem AICA France.

Iza Szostak - tancerka, choreografka. Absolwentka Szkoły Baletowej w Warszawie oraz Codarts/Rotterdam Dance Academy w Holandii. Odbyła staż w Belgii w zespole Jana Fabre/Troubleyn. Autorka spektakli m.in. „RE//MIX- Merce Cunningham", "Ciało. Dziecko. Obiekt.", „Europa. Śledztwo", „Balet koparyczny". W swojej praktyce choreograficznej powołuje się na ruch autentyczny, choreologie oraz improwizacje. Interesuje ją perspektywa nowego materializmu, który dostarcza narzędzi do postrzegania materii jako aktywnej i sprawczej. Tworzy systemy komunikacji pomiędzy ciałem i obiektem. Pracuje w oparciu o antropologiczne badania terenowe. Przetwarza obrazy ze sztuk wizualnych, filmu, własnej pamięci, zmysłów i biografii. Traktuje choreografię jako instrument do tworzenia nowego porządku. W swoich pracach sprawdza różne strategie ucieleśniania, inspirując się m.in. motoryką dziecka, mechanicznością maszyn budowlanych czy fakturą obiektów/narzędzi w pracowni stolarskiej. Współtworzy Centrum w Ruchu.

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.