Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /system_cg2_1-0/_www/msl/views/functions/banery-lewa-kolumna.php on line 3

Zbigniew Dłubak i Grupa 55

 

Obecna wystawa prezentująca twórczość Zbigniewa Dłubaka i Grupy 55 podejmuje ważny dla sztuki ostatnich pięćdziesięciu lat problem przekraczania schematycznie określonych granic dzieła plastycznego.
Przemiany, jakie zaistniały w połowie lat pięćdziesiątych, w wyniku zakończenia epoki stalinizmu, umożliwiły kształtowanie się nowych związków twórczych, wśród których różnorodnością działań wyróżniała się Grupa 55., powstała na przełomie lat 1954/1955. Z dzisiejszej perspektywy można zauważyć niezwykłe podobieństwo zachowań twórców w momencie rozpadu stalinowskiego świata do sytuacji Polski w latach osiemdziesiątych. Sposób organizowania Grupy 55 (spotkania w pracowni Barbary Zbrożyny, gdzie wyodrębniony został zespół założycielski z Marianem Boguszem i Zbigniewem Dłubakiem, a następnie wystawy w jej pracowni i mieszkaniu Zygmunta, brata Bogusza, z udziałem Kajetana Sosnowskiego, Andrzeja Szlagiera i Andrzeja Zaborowskiego, antycypował zachowania artystów następnego pokolenia. Wszystkie te sposoby społecznego oddziaływania, nieoficjalne dyskusje, programy, odwoływanie się do zupełnie nowych metod upowszechniania sztuki, kluby inteligencji, wystawy w miejscach całkowicie prywatnych, a nawet na płotach, ukształtowały zestaw środków, jakimi posługiwała się później kultura podziemna lat stanu wojennego.
Malarze Grupy 55 cel pracy twórczej — kreowanie treści obrazu — widzieli w określaniu zagadnień metafory plastycznej jako zespołu znaków konstruujących istotę przekazu. Na wystawach Grupy 55 Dłubak pokazywał cykle obrazów poświęcone życiu i śmierci (Macierzyństwo, Wojna).Jego metaforyka wynikała bardziej z przesłanek intelektualnych niż emocjonalnych. Osiągał ją poprzez upraszczanie, a nawet geometryzowanie kształtów i sugestywne ich oznaczanie. Ekspresyjnym pozostawał kontrastowo zestawiany kolor. Obrazom artysty towarzyszyły organiczne, ażurowe rzeźby Zbrożyny (Rzeka) rozwijające się w przestrzeni, poetycko-muzyczne kompozycje Bogusza (Symfonia liturgiczna Honeggera; Tęsknota za melodią Gershwina, Koncert Bacha w kościele św. Tomasza w Lipsku) i organiczne w formie, płasko wypełnione kolorem, romantyczne zapisy prowadzonego przez Sosnowskiego Pamiętnika lirycznego. Ostatnim wspólnym wystąpieniem stanowiącym jednocześnie podsumowanie dokonań, był udział Grupy 55 w 2 Wystawie Sztuki Nowoczesnej, otwartej 18 października 1957 roku. Dłubak, podkreślając potrzebę kontroli form i znaków, odrzucał malarstwo swobodnych materii (informel), które stały się dominujące w malarstwie Bogusza i Sosnowskiego. Dochodził do coraz to większych uproszczeń postulując zespolenie powierzchni obrazu z przedmiotowością.

Zasadniczym problemem dla Dłubaka stał się wybór znaków określających interpretowane zdarzenie, przy założeniu, że znak w swojej prostocie powinien unikać subiektywnych skojarzeń, stanowić przekaz o charakterze uniwersalnym. Kompozycje z cyklu Amonity, a później Antropolity wyrażały metaforycznie rozpad, skamienienie współczesności; cykl Movens analizował już czysto abstrakcyjny problem form znajdujących się w ruchu. Równolegle do malarstwa artysta tworzy fotografie. Są to realistyczne odzwierciedlenia rzeczy banalnych, skromnych, stale obecnych w codzienności, które nazwie później Egzystencjami. Konstruuje złożone układy przestrzenne wprowadzając odbiorcę w otaczającą go zewsząd sferę medialnego oddziaływania — Ikonosfery. Analizuje również mechanizm języka gestów istniejącego poza praktycznym znaczeniem — Gestykulacje. Odkrywa zależności między formą a barwą, w ściśle określonych granicach — Systemy efemeryczne, Systemy; mnoży przykłady manipulowania znakiem i znaczeniem — Desymbolizacje. Bada specyfikę widzenia różnych stref geometrii optycznej w cyklu fotograficznym i malarskim — Asymetria.
Wyrażaną językiem fotografii i malarstwa sztukę Dłubaka można określić lapidarnie odkrywaniem kształtów niewidzianych i poszukiwaniem kolorów nienazwanych. Jeśli we wczesnym okresie twórczości artysta formułował przekaz w taki sposób, aby spowodować, jednoznaczne odtworzenie w umysłowości widza, to jego aktualne malarstwo i fotografia nie dają się ująć w żadne rygory.

Kurator wystawy: Janusz Zagrodzki
Koordynator: Krzysztof Jurecki
Wystawie towarzyszył dwujęzyczny (polsko-angielski) katalog oraz plakat i folder.

 

';

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.