Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /system_cg2_1-0/_www/msl/views/functions/banery-lewa-kolumna.php on line 3

Witold Wojtkiewicz "Za murem" z cyklu "Obłęd" (1906

Dlaczego Zespół Czarnych Form Organicznych Abakanowicz wywołuje dreszcz emocju u odbiorcy i czy potrawy, po których zostały brudne półmiski w dziele Daniela Spoerri naprawdę zostały Zjedzone przez Katarzynę i jej przyjaciół. Na te i inne nurtujące bywalców Muzeum pytania odpowiedzą pracownicy Działu Edukacji. Zbiórka w każdy wakacyjny czwartek o godz. 18.00 przed kasą Muzeum. Wstęp wolny.

W obrazach Wojtkiewicza wyczuć można klimat końca wieku. Dziecięca zabawa powinna kojarzyć się nam z radością i beztroską; tu przemienia się w miejsce dramatu, zagubienia i lęku. Czemu odnajdujemy takie sceny w twórczości Wojtkiewicza? W czwartek, 7 sierpnia, wyjaśni to Małgorzata Wiktorko.

Witold Wojtkiewicz (1879 – 1909) malarz tworzący w okresie Młodej Polski. Studiował w warszawskiej Szkole Rysunkowej, a w latach 1903 – 1904 krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Współpracował z krakowskim kabaretem „Zielony Balonik”, dla którego stworzył cykl akwarel i rysunków.
Poza najważniejszą dla niego twórczością malarską, uprawiał także działalność literacką, pisząc satyryczne teksty do czasopisma „Kolce”. Do cyklu opowiadań Romana Jaworskiego „Historie maniaków” stworzył kongenialne ilustracje, doskonale oddające niepokojący klimat dziwnego świata tej prozy. Obrazy swoje wystawiał w Warszawie, w Krakowie, a kiedy w 1906 roku prace artysty pojawiły się w Berlinie, zobaczył je Andre Gide i zachwycony zorganizował mu w 1907 roku wystawę indywidualną w paryskiej Galerie Druet.

Jego dziwne, pobudzające wyobraźnię, symboliczne i nacechowane ekspresyjnością, obrazy fascynowały i wzbudzały zachwyt. Uznany został za jednego z najważniejszych twórców XX wieku. Podziwiał go, doceniający jego oryginalność, Tadeusz Kantor. Wojtkiewicz zmarł młodo, w wieku niespełna dwudziestu dziewięciu lat. Z powodu wrodzonej, nieuleczalnej wady serca zmuszony do długotrwałego przebywania w łóżku. Był cierpiącym nadwrażliwym samotnikiem. Większość jego obrazów powstała po 1905 roku. Świat przedstawiony w jego twórczości, nacechowany melancholią i smutkiem, odwołuje się do wyobraźni dziecka, a właściwie do swoistej symbiozy realności i wizyjnej fantazji. Jego obrazy są szczególnie wysubtelnione kolorystycznie. Drapieżnie, ekspresyjnie nakładane smugi barw w końcu niemal toną w zgaszonych szarościach. Pojawiające się w tym świecie postaci smutnych dzieci o twarzach starców, które już wszystko wiedzą i zdają się jedynie odgrywać teatr życia. To absurdalne ujęcie fikcyjności ludzkiej egzystencji staje się ironiczno-groteskowym autokomentarzem artysty do własnego życia, ale i do tragicznej kondycji każdego ludzkiego losu.
W hołdzie zmarłemu przedwcześnie zmarłemu twórcy w 1909 roku zorganizowano mu w Warszawie pierwszą indywidualną wystawę, pokazując około 60 dzieł, z których wiele w XX wieku uległo zagładzie lub rozproszeniu w wyniku wojennych działań i grabieży. Mimo starań współczesnych artyście krytyków, jak choćby Tadeusza Boya-Żeleńskiego, a także teraz już stałej obecności malarstwa Wojtkiewicza w muzealnych galeriach oraz na krajowych zagranicznych wystawach, pozostaje artystą jakby niedocenionym. Współczesne opracowanie jego twórczości, książka Wiesława Juszczaka „Wojtkiewicz i nowa sztuka”, wydobywa nowatorstwo i wyjątkowość malarza, ale i też podkreśla skrajny subiektywizm jego artystycznej kreacji.
';

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.