Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /system_cg2_1-0/_www/msl/views/functions/banery-lewa-kolumna.php on line 3

Pożądanie zwane Deleuze - Seminarium II

Program dotyczył będzie filozofii Gillesa Deleuze’a i jej znaczenia dla współczesnych praktyk artystycznych i wystawienniczych. Cykl ten nawiązuje do wystawy Oczy szukają głowy do zamieszkania, prezentowanej w Muzeum Sztuki jesienią 2011 r., sytuującej postawy awangardowe w perspektywie deleuzjańskich „orędownikow” – inicjatorów zmian.


„Siła orędowników” – głosi komentarz kuratorski do wystawy – „wynika z wymiany energii pochodzącej ze świata sztuki, nauki, filozofii. Twórczość artystów awangardowych oparta jest na negocjacjach pomiędzy tymi obszarami, podczas których dochodzi do przemieszczenia tradycyjnych wartości.” Pojmowani w ten sposób orędownicy mogą „przeciwstawić swój mniejszościowy dyskurs władzy większości. To właśnie ich negocjacje umożliwiają wytwarzanie zasad bycia w społeczeństwie.”


Seminaria prowadzone będą przez wybitnych znawców myśli Gillesa Deleuze’a w Polsce. Podejmowana przez nich problematyka stymulować ma uczestników spotkań do zastanowienia się nad tym, jakie konsekwencje mają koncepcje Deleuze’a dla myślenia o społeczeństwie, władzy i sztuce.


Zgłoszenia prosimy kierować na adres mailowy: zapisy.oczyszukaja@gmail.com

Seminarium II. MÓZG jest EKRANEM
6 i 23 lutego 2012

prowadzenie: Małgorzata Jakubowska


część 1: Kino – żywioł obrazu i ruchu

16 lutego 2012


Żywiołem wszechświata, podobnie jak kina, jest ruch. Myli się jednak każdy, kto przyjmuje jako prawdziwe twierdzenie, że kino rejestruje ruch. Na czym miałaby polegać taka rejestracja? – pyta przekornie Deleuze. Ruch nie jest tym samym, co wyznaczenie jego kolejnych faz lub punktów na przebytej drodze, jak to przyjmowała myśl osiadła. W istocie zachodzi on bowiem pomiędzy tymi punktami, nawet jeśli zostaną one wyznaczone z dużą precyzją i dokładnością. Każdy opis dotyczy tego, co już zaszło, a nie tego, co właśnie zachodzi. Zdaniem obu francuskich filozofów ruch jest samą teraźniejszością. Jest także głównym napędem klasycznego kina, gdzie podstawą są zmiany w przestrzeni oraz identyfikacja z ruchem akcji. Geometria działania i ruchu wymusza linearny rozwój akcji.


Lektury:
Gilles Deleuze, Tezy o ruchu. Pierwszy komentarz Bergsonowski [w:] tenże, Kino. 1. Obraz-ruch. 2. Obraz-czas, przekł. Janusz Margański, Słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2008, s. 9-19.

Gilles Deleuze, Obraz-ruch i jego trzy odmiany. Drugi komentarz Bergsonowski [w:] tenże, Kino, dz. cyt., s. 67-81.

Gilles Deleuze, Obraz-percepcja [w:] tenże, Kino, dz. cyt., s. 83-97.


część 2: Kino – maszyna obrazu i czasu

23 lutego 2012


Dla Bergsona czas jest rzeczywistością, a nie „formą zmysłowości”. Tak rozumiany, niepodzielny (czyli nie sprowadzony do ruchu) czas określa jako rzeczywiste trwanie. Kino jest maszyną czasu i pamięci. Deleuze za Bergsonem podkreśla: „Pamięć nie jest w nas, to my poruszamy się w pamięci-świecie”. Francuska Nowa Fala kształtuje kino obrazu-czasu. Już nie ruch, ale czas staje się najważniejszą filmową kategorią. Chronologiczne continuum zostaje zniszczone: przeszłość, teraźniejszość, przyszłość mieszają się, nakładają na siebie. Czas przyjmuje strukturę labiryntu, w którym można zabłądzić; staje się kłączem, gdzie różne, nawet sprzeczne, wersje wydarzeń koegzystują niczym równoległe światy. To, co zewnętrzne i wewnętrzne, to, co mentalne i fizyczne, to, co wyobrażone i realne staje się nie do oddzielenia, nie do odróżnienia. Kino modernistyczne dąży do wieloznaczności. Wielość możliwych ujęć i wersji jest szansą dla widza, który zamiast automatycznego chłonięcia obrazów może dokonywać wyboru i szukać własnych interpretacji.


Lektury:
Gilles Deleuze, Od wspomnienia do snów, Trzeci komentarz Bergsonowski, [w:] tenże, Kino, dz. cyt., s. 271-294.

Gilles Deleuze, Kryształy czasu, tenże, Kino, dz. cyt., s. 295-322

Gilles Deleuze, Wierzchołki teraźniejszości. Czwarty komentarz Bergsonowski, [w:] tenże, Kino, dz. cyt., s. 323 – 349.

 

Małgorzata Jakubowska – filmoznawca. Adiunkt w Katedrze Mediów i Kultury Audiowizualnej UŁ. W pracy naukowej łączy wykształcenie kulturoznawcze i filozoficzne. W centrum jej badawczej uwagi znajduje się analiza tekstu filmowego, zarówno metodologia, jak i praktyka analityczna skoncentrowana wokół przyjemności tekstu oraz aplikacyjnego wykorzystania filozofii postmodernistycznej (głównie G. Deleuze’a, J. Derridy, S. Žižka). Drugim istotnym obszarem zainteresowań pozostaje teoria oraz filozofia kina. Opublikowała książki: Teoria kina Gillesa Deleuze’a (2003), Żeglowanie po filmie (2006), Laboratorium czasu. Sanatorium pod Klepsydrą Wojciecha Jerzego Hasa (2010), współredagowała tom poświęcony problemom analizy i interpretacji Między słowem a obrazem (2005), Filmowe ogrody Wojciecha J. Hasa (2011).

';

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.