Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /system_cg2_1-0/_www/msl/views/functions/banery-lewa-kolumna.php on line 3

Z cyklu "Skuteczność sztuki": Czy sojusz sztuki i nauki jest możliwy? Wokół idei artystycznej produkcji wiedzy

ms2, ul. Ogrodowa 19
11 maja 2013, sobota, g. 17.00

Sztuka, poszukując narzędzi, które zapewniałyby jej możliwość skutecznego oddziaływania na rzeczywistość, często sięgała po modele, metodologie, procedury i idee czerpane z różnych dziedzin nauki. W przeszłości artyści wielokrotnie podejmowali próby zbliżenia praktyki twórczej do działalności badawczej, eksperymentatorskiej i wynalazczej charakterystycznej dla naukowców, wskazywali też na rozliczne, obopólne korzyści, jakie mogłyby płynąć ze współpracy przedstawicieli obu sfer. Współcześnie postulaty zbliżenia, czy wręcz upodobnienia sztuki do procedur badawczych nauki, a także twórczego współdziałania obu sfer, rozwijane są przede wszystkim w kontekście idei „sztuki jako produkcji wiedzy” – wiedzy krytycznej, emancypacyjnej i użytecznej społecznie.

Czy jednak sztuka i nauka mają sobie coś wzajemnie do zaoferowania? W jaki sposób, na jakich zasadach i na jakiej płaszczyźnie mogą ze sobą współdziałać? Komu potrzebny jest sojusz i współpraca obu dziedzin? Czy sztuka może w ogóle „produkować” jakąkolwiek godną tego miana „wiedzę”? A jeśli tak, to kto i jak ma ją wydobywać z artystycznych logik, procedur, eksperymentów i wynalazków? Czy wiedzę, jaką przynosi sztuka, cechuje bezpośrednia przydatność, bezpośrednia aplikowalność, czy też raczej posiada ona charakter „laboratoryjny”? Czy można by wówczas, raz jeszcze i na nowo, uznać sztukę za laboratorium i eksperymentatorium przyszłości, w którym to, co ma nadejść, już dziś nabiera wyrazistych kształtów? Jak generowaną przez nią, laboratoryjną wiedzę, przekuć na szerszą praktykę społeczną?

Ostatnie już spotkanie z cyklu „Skuteczność sztuki” będzie między innymi okazją do rozmowy o tym, jakiej wiedzy należałoby dostarczać w procesie edukacyjnym artystkom i artystom, aby oni sami mogli stać się wytwórcami nowej wiedzy. Zapytamy też, czy na uczelni artystycznej można wykształcić artystę-aktywistę, którego wiedza wytwarza się i wyraża w interwencyjnej praktyce społecznej. Nade wszystko jednak zastanowimy się, jaki charakter ma wiedza wytwarzana przez sztukę oraz w jaki sposób i przez kogo może być wykorzystywana w kontekście dzisiejszego społeczeństwa informacyjnego, kapitalizmu kognitywnego, przemysłów kreatywnych itd. Wreszcie, podyskutujemy o tym, jakie warunki musiałyby zostać spełnione, aby w Polsce mogła się rozwinąć bardziej systematyczna i – miejmy nadzieję – owocna współpraca artystów i badaczy z pola nauk humanistycznych, społecznych czy ścisłych. Pewnych przesłanek w tym względzie dostarczą nam przykłady „dobrych praktyk”, jakie można znaleźć w innych krajach.

W trakcie spotkania Rafał Jakubowicz zaprezentuje film „Bo jak się mocno czegoś chce”, autorstwa Julii Popławskiej, studiującej w Poznaniu, na Uniwersytecie Artystycznym (m.in. w pracowni Sztuka w Przestrzeni Społecznej) oraz w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. A. Mickiewicza.

Udział wezmą: Monika Bakke, Edwin Bendyk, Rafał Jakubowicz. Prowadzenie: Tomasz Załuski

Monika Bakke – pracuje w Instytucie Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, pisze o sztuce i estetyce współczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem posthumanistycznej, genderowej i międzykulturowej perspektywy. Jest autorką książek „Ciało otwarte” (2000) oraz „Bio-transfiguracje. Sztuka i estetyka posthumanizmu” (2010), współautorką „Pleroma: Art in Search of Fullness”, a także redaktorką „Estetyki australijskich Aborygenów” (2004), „Going Aerial: Air, Art, Architecture” (2006), „The Life of Air: Dwelling, Communicating, Manipulating” (2011) oraz „Vegetal Sensoria” (w przygotowaniu). Od 2001 redaguje „Czas Kultury”.

Edwin Bendyk – dziennikarz, publicysta i pisarz, pracuje w tygodniku „Polityka”. Członek Polskiego PEN Clubu. Opublikował cztery książki: „Zatruta studnia. Rzecz o władzy i wolności” (2002), „Antymatrix. Człowiek w labiryncie sieci” (2004), „Miłość, wojna, rewolucja. Szkice na czas kryzysu” (2009) oraz „Bunt Sieci” (2012). Wykłada w Collegium Civitas, gdzie kieruje Ośrodkiem badań nad Przyszłością Collegium Civitas oraz Centrum Nauk Społecznych PAN.

Rafał Jakubowicz – artysta wizualny, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Uniwersytet Artystyczny), gdzie obecnie jest zatrudniony na stanowisku adiunkta i prowadzi pracownię „Sztuka w Przestrzeni Społecznej”. Członek AICA. W zeszłym roku w CSW Kronika w Bytomiu zrealizował projekt pt. „Bezrobotny” (oparty na litografii Władysława Strzemińskiego).

';

Ryszard Waśko Krzesło, 1971/72

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.